Το παιδί, το στάδιο του πένθους και του θρήνου
Το παιδί
Το παιδί, το στάδιο του πένθους και του θρήνου
Χρειάζεται το παιδί να γνωρίζει για το πένθος;
Η ζωή μπορεί να είναι εξίσου σκληρή τόσο για έναν ενήλικα όσο και για ένα παιδί. Γεγονότα όπως ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μία ασθένεια και ένας αγαπημένος του άνθρωπος φεύγει από τη ζωή.. Ο κόσμος του ανατρέπεται, απαιτείται αναπροσαρμογή και αν πλαισίωση και όλη αυτή η διαδικασία ξεκινά με τη μορφή ερωτήσεων και μάλιστα πολύ δύσκολων που ζητά να απαντηθούν.
- Γιατί πέθανε;
- Θα μείνω μόνος μου τώρα;
- Έφταιγα κάπου εγώ και συνέβη αυτό;
- Μπορώ να κάνω κάτι για να γυρίσει πίσω;
- Ποιος θα με φροντίζει τώρα;
- Τι πραγματικά συνέβη;
- Γιατί;
- Πού βρίσκεται τώρα;
- Θα πεθάνω κι εγώ;
Οι ενήλικες συχνά προσπερνούν το πένθος των παιδιών με τη δικαιολογία πως είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν ή ότι έχουν ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους, θα το ξεπεράσουν, θα κάνουμε πως δεν συνέβη τίποτα.
Ο πόνος ενός παιδιού που δεν τον μοιράστηκε με κάποιον άλλον, όχι μόνο μένει αλλά καταδιώκει το παιδί και ως ενήλικας. Αδιαμφισβήτητα, χρειάζεται να επικοινωνήσουμε όλα εκείνα που μας πονάνε σε ένα ασφαλές πλαίσιο, σε ανθρώπους που μπορούν να μας ακούσουν με αποδοχή και συμπόνοια. Μόνο με αυτόν τον τρόπο ¨μαλακώνει¨ ο πόνος, διαλύονται οι φόβοι, αναπτερώνεται η ελπίδα και συνεχίζεται η ροή της ζωής αβίαστα.
Η ικανότητα να πενθούμε είναι μια από τις πιο σημαντικές και βοηθητικές δεξιότητες της ζωής μας κι όμως είναι τόσο ενοχοποιημένη.
Γι΄ αυτό είναι απαραίτητο και αναγκαίο να δώσουμε τη δυνατότητα στα παιδιά μας να την καλλιεργήσουν και αναπτύξουν όσο είναι μικρά. Το ζήτημα του θανάτου και μετέπειτα του πένθους είναι ένα ιδιαίτερο και δύσκολο θέμα τόσο για τους μεγάλους όσο και για τους μικρούς.
Χρειάζεται και απαιτείται προσοχή αλλά και επιστημονική εγκυρότητα ειδικά όταν αναφερόμαστε στον τρόπο που το βιώνουν τα παιδιά. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα και η δυσκολία του ζητήματος δεν αναιρεί τη σπουδαιότητα που ενέχει στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη και πορεία των παιδιών που έρχονται αντιμέτωπα με ζητήματα πένθους.
Στην παρούσα ιστοσελίδα παρέχονται περαιτέρω πληροφορίες για την ψυχολόγο, το βιογραφικό της και την επαγγελματική της πορεία καθώς και για το αντικείμενο της δουλειάς της.
Σκοπός της επαγγελματικής της σελίδας είναι το να βοηθήσει τον εκάστοτε διαδικτυακό της επισκέπτη να καλύψει τυχόν απορίες του και να τον κατατοπίσει σε θέματα που αφορούν την ψυχολογία, τη συμβουλευτική, την ειδική αγωγή και το ταξίδι της ψυχοθεραπείας. Όταν τη σχεδίαζε, είχε κατά νου ότι δεν απευθύνεται μόνο σε ειδικούς, αλλά και σε ανθρώπους που σκέφτονται να επισκεφθούν κάποιον ψυχολόγο – ψυχοθεραπευτή και βρίσκονται στη διαδικασία επιλογής του ή γενικά σε χρήστες του διαδικτύου που ενδιαφέρονται για θέματα και άρθρα που αφορούν την επιστήμη της ψυχολογίας.
Οι απώλειες είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής των παιδιών.
Μικρές ή μεγάλες αποτελούν μια δεδομένη κατάσταση μιας και η φθορά είναι συνυφασμένη με τη ροή της ζωής. Οι απώλειες στη ζωή ενός παιδιού μπορεί να ποικίλουν- το παιχνίδι που γίνεται χίλια κομμάτια, το σκυλάκι που πεθαίνει, η γιαγιά που είναι άρρωστη, ο μπαμπάς που δεν μένει πια στο σπίτι. Σε όλες αυτές τις απώλειες σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η πρόληψη! Πιο συγκεκριμένα, είναι αναγκαίο και άκρως βοηθητικό να μιλήσουμε στα παιδιά για τη διαδικασία του πένθους και του θρήνου, τον τρόπο με τον οποίο πενθούμε μια απώλεια προτού συμβεί κάτι δύσκολο στη ζωή τους.
Για κάθε αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού υπάρχει και κατάλληλο υλικό
για γονείς, εκπαιδευτικούς και φροντιστές όπου με γλώσσα απλή και κατανοητή κάνουμε μια πρώτη γνωριμία του παιδιού με τη διαδικασία του πένθους και του θανάτου. Παραμύθια, αλληγορικές ιστορίες, ταινίες κινουμένων σχεδίων αλλά και ταινίες μικρού μήκους, κάρτες συναισθημάτων και εμείς οι ίδιοι ως θετικά πρότυπα προς μίμηση στην έκφραση συναισθημάτων ή εμπειριών απώλειας μπορούμε να χτίσουμε μια πρώτη εικόνα του παιδιού με το πένθος.
Είναι σημαντικό η συζήτηση γύρω από το πένθος κα το θάνατο να κατευθύνεται από τις ερωτήσεις και απορίες του παιδιού. Ο ενήλικας θα πρέπει να αποφύγει να λύσει απορίες του παιδιού που εικάζει πως έχει το ίδιο.
Οφείλει να αποτελέσει έναν ενεργητικό ακροατή για το παιδί χωρίς να προτρέχει σε πιθανά ερωτήματα του παιδιού.